Ποια Μόλυνση από Πετρέλαιο Προτιμούμε! Από εισαγόμενο πετρέλαιο ή από πετρέλαιο που έχουμε ερευνήσει εμείς;

του Νίκου Γεωργακάκη

Εισαγωγή

Στην Ελλάδα, μετά από περίπου 13χρονη (1998-2010) διακοπή ερευνητικών εργασιών για υδρογονάνθρακες, περίοδο τέλματος και ακινησίας, έχουμε επανεκκίνησή των ερευνών για πετρέλαιο μετά από διαγωνισμούς και υπογραφή συμβάσεων μεταξύ ενεργειακών ομίλων και ελληνικού Δημοσίου, που σε βάθος χρόνου θα περιλάβουν το Ιόνιο Πέλαγος, το τόξο μεταξύ Πελοποννήσου και Κρήτης και επίσης τις περιοχές  νότια της Δυτικής και Ανατολικής  Κρήτης.

Στον στόχο αυτό της διεξαγωγής ερευνών, που έχει προωθηθεί ήδη σε κάποιο βαθμό, μετά από  συμφωνία των ελληνικών κυβερνήσεων με τη Νορβηγική εταιρεία, Petroleum Geo Services (PGS), έχουν  αναπτυχθεί σημαντικές αντιδράσεις κομμάτων και τοπικών κοινωνιών ενάντια στην έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων. Αν και δεν βρισκόμαστε ακόμη στη φάση εξόρυξης, αλλά σε πολύ αρχική φάση, οι αντιδράσεις αυτές είναι σημαντικές.

Γνωρίζουμε για παράδειγμα αντιδράσεις,  για έρευνα  και  αξιοποίηση υδρογονανθράκων, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, από κινήματα και Κόμματα σε περιοχές που ήδη διεξάγονται έρευνες ή είναι υποψήφιες για διεξαγωγές ερευνών (Ιόνιο, Ήπειρος, Αιτωλοακαρνανία),

Αν, όμως, οι αντιδράσεις από τοπικές κοινωνίες, σε κάποιο βαθμό, είναι ας πούμε δικαιολογημένες, διότι ως σήμερα υπάρχει μεγάλη καχυποψία για την ειλικρίνεια και υπευθυνότητα των κυβερνήσεων μας, παρατηρούμε αμφισβήτηση και αντιδράσεις και από Κόμματα ή στελέχη τους (π.χ. ΣΥΡΙΖΑ, Οικολόγοι, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ)  που δεν είναι το ίδιο δικαιολογημένες.

Κάποια από αυτά, μάλιστα, π.χ. ΣΥΡΙΖΑ, Οικολόγοι και στελέχη τους, έχουν κυβερνήσει και επομένως γνωρίζουν τις συζητήσεις και συμφωνίες που έχουν προηγηθεί για διεξαγωγή των σχετικών ερευνών. Δεν  δικαιολογείται λοιπόν,  κατά τη γνώμη μου, η δική τους αντίδραση αλλά επίσης κατά τη γνώμη μου δεν είναι δικαιολογημένες και οι αντιδράσεις Αριστερών ριζοσπαστικών Κομμάτων (π.χ. ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) που διαχρονικά οι διακηρύξεις τους είναι υπέρ μιας αυτοδύναμης ανάπτυξης, υπέρ της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και όχι μιας χώρας αποκλειστικά υπηρεσιών, χώρα γκαρσονιών των ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών.

Με τη σημερινή στάση τους, θεωρώ ότι απομακρύνονται από την αντίληψη μιας οικονομικά ανεξάρτητης χώρας, που θα αξιοποιεί τις δυνατότητες και τα  συγκριτικά πλεονεκτήματά της, τους εγχώριους πόρους της.

Θεωρώ πως ειδικά η παρακαταθήκη που έχει αφήσει ο μεγάλος Μαρξιστής Οικονομολόγος Δημήτρης Μπάτσης, με το μοναδικό έργο του για τη Βαριά βιομηχανία της χώρας, θα έπρεπε να  είχε επηρεάσει καθοριστικά τη στάση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς για μια αυτοδύναμη ανάπτυξη της χώρας για την αξιοποίηση των εγχώριων πόρων.

Τα κινήματα και τα Κόμματα αυτά, λαθεμένα κατά τη γνώμη μου, συνειδητά ή όχι, αποδέχονται τη χώρα μας σα χώρα υπηρεσιών και φαίνεται να θεωρούν σαν δεδομένο ότι θα υπάρξουν αστοχίες και επομένως πρόκληση μελλοντικών οικολογικών καταστροφών. Τα Κόμματα, αυτά, ειδικότερα όσα προβάλλουν πως έχουν επεξεργασμένες προγραμματικές θέσεις, αποδεικνύονται ανακόλουθα και η ερμηνεία που δίνω είναι πως σύρονται και κινούνται δημαγωγικά και λαϊκίστικα, σε λογική ΟΦΑ («Όπου Φυσάει ο Άνεμος») για να προσελκύσουν κάποια «οικολογικά» ακροατήρια. Θεωρώ, πως,  έτσι, αντιμετωπίζουν τα θέματα ενέργειας αποσπασματικά. Πίσω από τις ανησυχίες πολλών «κινημάτων», κρύβονται κατά τη γνώμη μου σκοπιμότητες για ένα «όραμα» μιας Ελλάδας αποκλειστικά στηριγμένης στον τουρισμό.

Η ευκαιριακή αντιεπιστημονική προσέγγιση, που χαρακτηρίζει τον Τουρισμό σαν τη «Βαριά Βιομηχανία» της χώρας μας, λειτουργεί αποπροσανατολιστικά και επηρεάζει κυβερνήσεις ώστε αυτές να μην καταπιαστούν σοβαρά με την μεταποίηση και γενικότερα με τη βιομηχανία, αλλά να υποβαθμίζουν τους κινδύνους που μπορεί να προκύπτουν από μία δραστηριότητα ευμετάβλητη και επομένως με πολλά ρίσκα όπως ο τουρισμός. Μία υποβάθμιση που τις συνέπειές της ζούμε αυτή την περίοδο με το βαρύ πλήγμα που έχει υποστεί ο Τουρισμός και η οικονομία.

Κατεβάστε ολόκληρη τη μελέτη εδώ.

Comments are closed.